- I cóż Zdecydowaliście założyć

„— I cóż Zdecydowaliście założyć mi postronek na szyję Będzie z tym kłopot. Obawiam się, że żadna z gałęzi tych kiepskich drzewek nie udźwignie mego ciała.
— Nadrabiasz miną, a niepotrzebnie. Pojedziesz do Laramie.
Carty nic nie odpowiedział.
Tego samego dnia nad wieczorem niespodziewani goście zjawili się w obozowisku Heartów. Dwu jeźdźców jeden nieco starszy, drugi młodzieniaszek, wyglądający na szesnaściesiedemnaście lat. Dostrzegłszy wóz, natychmiast wstrzymali bieg swych wierzchowców, zeskoczyli z siodeł i grzecznie uchylili szerokoskrzydłych kapeluszy. Mimo takiego powitania Karol delikatnym ruchem przysunął do siebie winchester.
— Przepraszam — odezwał się starszy — poszukujemy pewnego człowieka. Wygląda... — tu podał rysopis przypominający Cartyego.
— Czy pan jest szeryfem — zapytał Samuel z nadzieją w głosie.
— Nie. Jestem tylko człowiekiem... olfradzionym. Eczczelnie okradzionym! Jak o tym pomyślę — machnął ręką i nie dokończył zdania. — Można spocząć
Na zapraszający gest Samuela rozciągnęli się na trawie.
— Bardzo męcząca droga — usprawiedliwiał się starszy. — Czy nie zrobi wam różnicy, jeśli zostaniemy tu na noc Miejsce jak wymarzone, trawa dla koni, woda dla ludzi.“(4)