- Szkoda że tak późno cię

„— Szkoda, że tak późno cię poznałem, Elżbietko — powiedziałem.
— Dlaczego późno — zdziwiła się.
— Kilkanaście godzin i już się rozstajemy — westchnąłem. — Te kilkanaście godzin zapomnisz w kilka dni.
— Czasem jedną godzinę wspomina się przez całe życie, a lata całe spłukuje się natychmiast — odparła odkrywczo.
Taksówka napełniała się uczuciem jak balon wodorem. Ledwo się trzymałem. Na szczęście dojechaliśmy, zanim nastąpiła eksplozja. Zaczerpnąłem świeżego powietrza, wyszliśmy na peron, pociąg już podstawiono, ulokowałem ją w pustym przedziale, pobiegłem po kwiaty, po łakocie i po różne periodyki, miotałem się, spieszyłem, bo nagle przeraził mnie upływ czasu, ale na szczęście pociąg nigdy nie rusza od razu, chyba na filmie. Stanąłem więc pod jej oknem, z mym dziarskim uśmiechem na ustach, gotów do optymistycznych żarcików, ale wskazówki zegara posuwały się szybko, musiałem patrzeć na ten zegar i na Elżbietę, wychyloną przez okno, pozostawało nam parę minut i nagle pod terrorem tego umykającego czasu, który wisiał nad nami jak ostrze gilotyny nad Marią Antoniną, nie wytrzymałem i załamałem się po raz drugi. Właściwie to zaczęliśmy nagle gadać jednocześnie. Potrafię to przytoczyć tylko w przybliżeniu, bo chyba nie byłem zupełnie przytomny.“(12)