Główną rolę w ataku

„Główną rolę w ataku odegrały oddziały węgierskie. Najpierw Madziarzy wymordowali delegację oblężonych przybywającą dla układów z monarchą, później pierwsi wdarli się na mury, przypłacając to zresztą znacznymi stratami. Po kilku dniach twierdza zaczęła wreszcie płonąć. Podobno podpalił ją lwowski czeladnik kotlarski Wąs, którego w nagrodę nobilitowano i dano nazwisko Połotyński.
Połock skapitulował na bardzo łagodnych warunkach. Załoga miała prawo wyboru. Kto chciał, mógł z rodziną i majątkiem powrócić do Rosji, ci zaś, którzy zdecydowali się na pozostanie przy Batorym, mieli otrzymać stosowną nagrodę. Król osobiście dbał o to, by wypełniono postanowienia aktu kapitulacji. Gdy zobaczył któregoś ze swych żołnierzy rabującego mieszkańców, uderzył go buzdyganem, wymierzając na miejscu karę za naruszenie układu kapitulacyjnego.
Rzeczpospolita utrzymała Połock przez następne dwieście lat, aż do rozbiorów.
Spod Połocka część armii ruszyła do pobliskiego Sokoła, bronionego przez niedawno ściągnięte z północy wojska rosyjskie, natomiast lekkie oddziały konne zapuściły się pod Psków, by śledzić ruchy Iwana, który tam właśnie oczekiwał na rozstrzygnięcie losów kampanii.“(15)